Στοχασμοί, όνειρα, αναζητήσεις, ποιητικές συλλογές

Τους πανεπιστημιακούς που συνταξιοδοτούνται μπορεί κανείς να τους κατατάξει σε τρεις κατά βάση κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκουν αυτοί που απομακρύνονται εντελώς από τις προηγούμενες απαιτητικές επιστημονικές ενασχολήσεις τους και απολαμβάνουν τις χαρές της οικογένειας και της φιλικής παρέας. Την δεύτερη κατηγορία συγκροτούν αυτοί που απαλλαγμένοι από τα πολλαπλά και ποικίλα προηγούμενα καθήκοντά τους αφιερώνονται απερίσπαστοι στις ερευνητικές τους εργασίες, παράγοντας με σταθερό ρυθμό εντυπωσιακό επιστημονικό έργο. Στην τρίτη κατηγορία, τέλος, ανήκουν όσοι, λιγότεροι βέβαια, αφήνουν ελεύθερο να εκδηλωθεί ένα λανθάνον ταλέντο τους διαφορετικού τύπου, όπως είναι η λογοτεχνική ή άλλη καλλιτεχνική δημιουργία. Ο Μιχάλης Κασσωτάκης ανήκει σαφώς στην τρίτη κατηγορία - παρόλο που δεν εγκατέλειψε ερευνητικά και την Παιδαγωγική Επιστήμη, την οποία υπηρέτησε συστηματικά ως πανεπιστημιακός δάσκαλος.
Απόδειξη ότι ο παραπάνω ισχυρισμός μου για την μετά την συνταξιοδότησή του παραγωγή δεν είναι αβάσιμος, αποτελεί ο τόμος «Στοχασμοί, όνειρα, αναζητήσεις», καθώς συγκροτείται από τρεις ποιητικές συλλογές, από τις οποίες οι δύο πρώτες εκδόθηκαν μετά την αφυπηρέτησή του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 2013 («Στο φως των στοχασμών και των ονείρων, 2019»· «Σε πένθιμο σκοπό, 2020»), ενώ η τρίτη «Ποιητικά απανθίσματα» [...]